Σφιχτά να τα κρατάς και να τα τρίζεις

Εσύ τα δόντια πάντα να τρίζεις

Για νά ’μαι ήσυχος

Πως δεν ξεθύμωσες

δεν ξεπέζεψες

δεν ξεμέθυσες.

Πως τ’ άλογο της πίστης π’ ανεβήκαμε

φρουμάζει πάντα τρελά.

Και πάντα ασυγκράτητα καλπάζει.

Γιατί για τέτοιες μάχες,

για τέτοιους άγριους χαμούς

–για τέτοιους χορούς πά’ στα ηφαίστεια–

δεν μας ταιριάζουν εμάς φρόνιμα άλογα.

Δεν μας χρειάζονται καθόλου!

Γι’ αυτό

Τα δόντια πάντα να τρίζεις.

Δυνατά να τα κρατάς και να τα τρίζεις.

Και το θυμό σου –για το Θεό, το θυμό σου!–

κράτα τον στην πιο ψηλή σου βράση.

Και σπιρούνιαζε, σπιρούνιαζέ το τ’ άτι σου

ώς να φτάσουμε στην πιο μεγάλη μάχη.

Μενέλαος Λουντέμης